Sawadikap,
We zijn gisteren terug gekomen in Bangkok. Na een redelijk korte vlucht vanuit Luang Prabang, zijn we gisteren weer aangekomen bij ons startpunt: Bangkok. We zitten nu in een hotel dicht bij Siam Square (de shopping malls springen hier als paddestoelen omhoog). Gisteren een beetje wezen rondlopen in de warenhuizen...van zeer basic (marktachtig) tot zeer exclusieve malls. Het is vooral zo relaxed omdat we niet meer met onze rugzakken hoeven rond te lopen.
Vandaag zijn we met een toer geweest. En wat jullie waarschijnlijk al gehoord hebben, Michael Schumacher is terug in de formule 1...en wat denk je...hij traint in een minibus in Thailand. Michael heeft ons in recordtempo naar Kanchanaburi gebracht. Alle verkeerregels aan zijn laars lappend, drukkend en toeterend dat het een lieve lust was en het is een wonder dat we zonder ongelukken zijn aangekomen. Kortom de mini-bus rijders denken dat ze Michael Schumacher zijn. Kanchanaburi heeft zijn bekendheid te danken aan the bridge on the river kwai (bekend mede van de film). Deze brug was een onderdeel van de welbekende birma spoorlijn, waar ook heel veel nederlanders in de tweede wereldoorlog zijn gesneuveld. De toer op zich was niet zo geslaagd. Snel, snel allerlei snelle bezoekjes brengen, en amper tijd om dingen te bekijken. De moeite waard waren natuurlijk de brug, en ook dat we een stukje van het spoor, met de trein hebben gevolgd van de birma spoorlijn. Vervolgens nog een zeer oninteressante waterval gezien.... We konden nog naar de tiger tempel, om tijgers te aaien, maar daar hebben we principeel maar voor gepast. We wilden terug naar Bangkok. Met een groepje mensen werden we gepropt in het busje van de broer van Michael...en vooral de rit door Bangkok was een avontuur...met als hoogepunt het afsnijden van een route dmv het rijden door een parkeergarage van een supermarkt. Morgen gaan we weer lekker samen op pad...geen georganiseerde toers meer voor ons. We hebben nog twee dagen te gaan.
Misschien zaterdag nog een laatste bericht over onze avonturen in Bangkok...en dan wordt het tijd om jullie weer persoonlijk te ontmoeten!
Groetjes Andre...en ik neem mijn laatse slok van mijn Chang biertje
donderdag 30 juli 2009
maandag 27 juli 2009
Luang Prabang (2)
Sabadee,
We zijn nu twee dagen in Luang Prabang. Het is hier erg relaxed. Heel anders dan Vientienne en andere grote plaatsen die we bezochten. Het is gezellig druk met toeristen. Gisteren hebben we niet veel gedaan. We zijn rustig begonnen met een ontbijtje en daarna hebben we onze terugreis naar Bangkok geregeld. We vliegen woensdag, weer met air lao, terug naar bangkok. Voor de rest hebben we het voormalige koninklijke paleis hier bezocht, en zijn s'avonds naar de avondmarkt geweest. Veel snuisterijen voor de toerist. Het aantal aanbieders is ongeveer net zo groot als de toeristen, dus rijk zullen ze er niet van worden. Ik heb natuurlijk weer de onvermijdelijke t-shirten gescoord. Ik geloof dat de teller inmiddels op 5 staat. Mirella heeft natuurlijk weer tassen gekocht. s'-morgens heb ik overigens nog even kunnen testen of mijn fries het nog doet. We kwamen een man uit Workum tegen.
Voor vandaag hadden we een toer geboekt. Vanmorgen zijn we naar een toeristen-village geweest, en hebben een paar grotten bezocht. Het was allemaal niet echt spannend. Het spannendse was dat halverwege onze tocht over de mekong, het stuur van het bootje het begaf. Hij kom alleen nog rechtsaf. We hebben zeker een halfuur rondgedobberd, toen waren de touwtjes weer vastgeknoopt die het stuur bedienden. Vanmiddag zijn we bij een grote waterval geweest. Ik heb er gepootje-baaid...Mirella is in het ijskoude water gedoken. En nu zijn we weer redelijk uddeboezeld zoals we dat tegenwoordig noemen.
Morgen gaan we misschien een fiets huren, en wat tempels bezoeken hier...en daarna dus naar Bangkok. Op het programma staat daar in ieder geval de floating market...al een aantal keren in bangkok geweest, maar dat was er nog niet van gekomen.
Ik denk dat het laatste bericht uit zuidoost Azie uit Bangkok zal komen...en zondagmorgen weer thuis....jetlag verteren, en maandag weer op de VU...en Mirella bezig met de voorbereiding van he trouwen van Marijn en Michel (en natuurlijk hun aanstaanden Erik en Cissy)
Au revoir...
We zijn nu twee dagen in Luang Prabang. Het is hier erg relaxed. Heel anders dan Vientienne en andere grote plaatsen die we bezochten. Het is gezellig druk met toeristen. Gisteren hebben we niet veel gedaan. We zijn rustig begonnen met een ontbijtje en daarna hebben we onze terugreis naar Bangkok geregeld. We vliegen woensdag, weer met air lao, terug naar bangkok. Voor de rest hebben we het voormalige koninklijke paleis hier bezocht, en zijn s'avonds naar de avondmarkt geweest. Veel snuisterijen voor de toerist. Het aantal aanbieders is ongeveer net zo groot als de toeristen, dus rijk zullen ze er niet van worden. Ik heb natuurlijk weer de onvermijdelijke t-shirten gescoord. Ik geloof dat de teller inmiddels op 5 staat. Mirella heeft natuurlijk weer tassen gekocht. s'-morgens heb ik overigens nog even kunnen testen of mijn fries het nog doet. We kwamen een man uit Workum tegen.
Voor vandaag hadden we een toer geboekt. Vanmorgen zijn we naar een toeristen-village geweest, en hebben een paar grotten bezocht. Het was allemaal niet echt spannend. Het spannendse was dat halverwege onze tocht over de mekong, het stuur van het bootje het begaf. Hij kom alleen nog rechtsaf. We hebben zeker een halfuur rondgedobberd, toen waren de touwtjes weer vastgeknoopt die het stuur bedienden. Vanmiddag zijn we bij een grote waterval geweest. Ik heb er gepootje-baaid...Mirella is in het ijskoude water gedoken. En nu zijn we weer redelijk uddeboezeld zoals we dat tegenwoordig noemen.
Morgen gaan we misschien een fiets huren, en wat tempels bezoeken hier...en daarna dus naar Bangkok. Op het programma staat daar in ieder geval de floating market...al een aantal keren in bangkok geweest, maar dat was er nog niet van gekomen.
Ik denk dat het laatste bericht uit zuidoost Azie uit Bangkok zal komen...en zondagmorgen weer thuis....jetlag verteren, en maandag weer op de VU...en Mirella bezig met de voorbereiding van he trouwen van Marijn en Michel (en natuurlijk hun aanstaanden Erik en Cissy)
Au revoir...
zaterdag 25 juli 2009
Luang Brabang
Hallo,
We zijn inmiddels aangekomen bij het noordelijkse punt van onze reis: Luang Prabang. We zijn eergisterenavond vertrokken uit Pakse. Na een helse rit vanaf ons hotel naar het busstation. We waren met een aantal andere toeristen in een erg net taxi-busje gezet. Mirella en ik naast de chauffeur op de voorbank. De chauffeur was druk aan het bellen en reed niet erg geweldig. Na een minuut of vijf kregen we de indruk dat de chauffeur in slaap dreigde te vallen. Toen hij weer wakker schoot, kregen we door dat het niet dronken was, maar straalbezopen. Gelukkig heeft hij ons relatief veilig nog afgeleverd bij het busstation. Daar stond de nachtbus te wachten. Ingestapt, en we kregen al snel in de gaten, dat dit een heftig ritje ging worden. Ik kon mijn 1m85 maar net in het bed duwen. Het toilet was zelfs voor Mirella te klein, maar toch heb ik mij er zelf ook ingepropt....mijn blaas lag in een zodanige positie, dat de boodschap daar vrijwel onmogelijk was. Om een uur of 8 aangekomen in Vientienne. Helemaal geradbraakt (spelling?). En ons laten droppen bij een guesthouse. Beetje dubieus, met vage geuren. Het was zelfs voor aziatische begrippen erg warm. Verder was Vietienne wel aardig, maar erg groot en onoverzichtelijk.
Snel naar een reisbureau gegaan om een vliegticket te boeken naar Luang Prabang. Verder nog een beetje doelloos en zwetend door Vientienne gelopen. Gisteren de vlucht naar Luang Prabang. Ondanks de geruchten over de kwaliteit van Lao Airlines, heb ik nog nooit in een nieuwer vliegtuig gezeten. Was een erg mooie vlucht, met mooie vergezichten over de mekong. We hebben hier een prachtig guesthouse gevonden, waar we weer wat op krachten kunnen komen. Drie weken rondtouren hier is toch wel vermoeiend. Vandaag lekker langszaam op gang gekomen. We zitten nu te broeden op het vervolg van de reis. We blijven hier 3 of 4 nachten, en dan gaan we terug richting Bangkok. Mirel wil graag nog naar een eiland, en ik wil het liefst naar Bangkok, en daar nog wat dagtrips doen. Dus daar gaan we nog over in conclaaf. Bij het volgende bericht hier zal het wel duidelijk zijn. Nog een week, en dan is het ook mooi geweest.
Tot later, groet André
We zijn inmiddels aangekomen bij het noordelijkse punt van onze reis: Luang Prabang. We zijn eergisterenavond vertrokken uit Pakse. Na een helse rit vanaf ons hotel naar het busstation. We waren met een aantal andere toeristen in een erg net taxi-busje gezet. Mirella en ik naast de chauffeur op de voorbank. De chauffeur was druk aan het bellen en reed niet erg geweldig. Na een minuut of vijf kregen we de indruk dat de chauffeur in slaap dreigde te vallen. Toen hij weer wakker schoot, kregen we door dat het niet dronken was, maar straalbezopen. Gelukkig heeft hij ons relatief veilig nog afgeleverd bij het busstation. Daar stond de nachtbus te wachten. Ingestapt, en we kregen al snel in de gaten, dat dit een heftig ritje ging worden. Ik kon mijn 1m85 maar net in het bed duwen. Het toilet was zelfs voor Mirella te klein, maar toch heb ik mij er zelf ook ingepropt....mijn blaas lag in een zodanige positie, dat de boodschap daar vrijwel onmogelijk was. Om een uur of 8 aangekomen in Vientienne. Helemaal geradbraakt (spelling?). En ons laten droppen bij een guesthouse. Beetje dubieus, met vage geuren. Het was zelfs voor aziatische begrippen erg warm. Verder was Vietienne wel aardig, maar erg groot en onoverzichtelijk.
Snel naar een reisbureau gegaan om een vliegticket te boeken naar Luang Prabang. Verder nog een beetje doelloos en zwetend door Vientienne gelopen. Gisteren de vlucht naar Luang Prabang. Ondanks de geruchten over de kwaliteit van Lao Airlines, heb ik nog nooit in een nieuwer vliegtuig gezeten. Was een erg mooie vlucht, met mooie vergezichten over de mekong. We hebben hier een prachtig guesthouse gevonden, waar we weer wat op krachten kunnen komen. Drie weken rondtouren hier is toch wel vermoeiend. Vandaag lekker langszaam op gang gekomen. We zitten nu te broeden op het vervolg van de reis. We blijven hier 3 of 4 nachten, en dan gaan we terug richting Bangkok. Mirel wil graag nog naar een eiland, en ik wil het liefst naar Bangkok, en daar nog wat dagtrips doen. Dus daar gaan we nog over in conclaaf. Bij het volgende bericht hier zal het wel duidelijk zijn. Nog een week, en dan is het ook mooi geweest.
Tot later, groet André
donderdag 23 juli 2009
Pakse, Laos
Hallo allemaal,
We zitten inmiddels twee dagen in Pakse. Een lekker rustige stad in het zuiden van Laos. Wat me in Laos vooral opvalt dat de mensen zo vriendelijk zijn, en je niet aan je hoofd zeuren om van alles te kopen. Dat is toch heel anders dan in Cambodja. Gisteren hebben we een dagtrip gedaan naar het Bolaven plateau. Vroeg uit de veren, en de hele dag onderweg geweest. We troffen het met onze guide, want die babbelde er rustig op los. Was weer erg leuk om weer allerlei andere backpackers te ontmoeten. Een nieuw zeelander spande de kroon. Hij was al min of meer 5 jaar aan het reizen, ging af en toe terug om zijn banksaldo aan te vullen. We hebben van allerlei dingen bezocht. Een thee-plantage, koffie plantage, 3 verschillende watervallen, waarvan de hoogste 120 meter hoog was. S'middag zijn we naar twee dorpjes geweest, waar verschillende tribes wonen. We liepen daar wel enigszins raar rond. Het was een soort aapjes kijken. Alleen ik vermoed dat wij ook een soort apen-troep waren.
Gisterenavond afscheid genomen van Fie en Joerie, onze Belgische reisvrienden van afgelopen dagen. Zij hebben nog wat langer de tijd voordat ze naar huis gaan. Dus kunnen overal wat langer blijven. Misschien dat we ze nog wel in Luang Prabang tegen komen.
Over een paar uurtjes nemen we de nachtbus naar Vientienne. Morgenvroeg komen we daar om 6 uur aan. Vermoedelijk blijven we daar dan 1 dag, en proberen dan vervoer te regelen naar Luang Prabang, ons laatste grote reisdoel van deze vakantie.
Tot zover maar weer
Groetjes uit Laos,
André en Mirella
We zitten inmiddels twee dagen in Pakse. Een lekker rustige stad in het zuiden van Laos. Wat me in Laos vooral opvalt dat de mensen zo vriendelijk zijn, en je niet aan je hoofd zeuren om van alles te kopen. Dat is toch heel anders dan in Cambodja. Gisteren hebben we een dagtrip gedaan naar het Bolaven plateau. Vroeg uit de veren, en de hele dag onderweg geweest. We troffen het met onze guide, want die babbelde er rustig op los. Was weer erg leuk om weer allerlei andere backpackers te ontmoeten. Een nieuw zeelander spande de kroon. Hij was al min of meer 5 jaar aan het reizen, ging af en toe terug om zijn banksaldo aan te vullen. We hebben van allerlei dingen bezocht. Een thee-plantage, koffie plantage, 3 verschillende watervallen, waarvan de hoogste 120 meter hoog was. S'middag zijn we naar twee dorpjes geweest, waar verschillende tribes wonen. We liepen daar wel enigszins raar rond. Het was een soort aapjes kijken. Alleen ik vermoed dat wij ook een soort apen-troep waren.
Gisterenavond afscheid genomen van Fie en Joerie, onze Belgische reisvrienden van afgelopen dagen. Zij hebben nog wat langer de tijd voordat ze naar huis gaan. Dus kunnen overal wat langer blijven. Misschien dat we ze nog wel in Luang Prabang tegen komen.
Over een paar uurtjes nemen we de nachtbus naar Vientienne. Morgenvroeg komen we daar om 6 uur aan. Vermoedelijk blijven we daar dan 1 dag, en proberen dan vervoer te regelen naar Luang Prabang, ons laatste grote reisdoel van deze vakantie.
Tot zover maar weer
Groetjes uit Laos,
André en Mirella
maandag 20 juli 2009
Laos (4 thousand islands)
Hallo vriendjes en vriendinnetjes,
Ik ben een paar dagen verstoken geweest van internet, en heb jullie niet kunnen bijpraten. We zijn vrijdag vertrokken uit Pnom Penh. De laatste avond daar hebben we nog een erg gezellige avond gehad met Call. We zijn naar een erg tof documentaire cafe geweest (meta house). Daar hebben we twee documentaires gezien. 1 ging over een rock band in Cambodja (thom thom) en de andere ging als contrast over een rockfestival in Duitsland (rock in walden geloof ik). S'avonds emotioneel afscheid van hem genomen. Was toch wel slikken, je weet natuurlijk niet of je hem nog eens terug ziet. Hij was erg blij met de steun die wij hem toezegden. Wat hij heeft is trouwens buiktyfus, een ziekte waar wij netjes voor geent zijn. Vrijdag zijn we met de bus naar Kratie gegaan. Kratie staat bekent om zijn Mekong dolfijnen, die wij zaterdag ook bezocht hebben. Erg bijzonder om de dolfijnen in een rivier te zien rondzwemmen. Vooral het geluid van de beesten is erg bijzonder. Voor de rest niet te veel gedaan in Kratie...er was overigens verder ook vrij weinig te doen. Nog wel een leuk Frans stel ontmoet. De man sprak amper engels, maar zijn vrouw deed ontzettend haar best om synchroon te vertalen. Zondag begon ons volgende avontuur. De grens over naar Laos. In the middle of nowwhere zijn we Laos binnen gekomen. Een slagboom, de cambodiaanse grens, wat steekpenningen afgeven, 200 meter niemandsland, de grens van Laos, weer wat steekpenningen lichter. En vervolgens zijn we naar de 4000 islands gegaan. Een eilandengebied midden in de Mekong. In de bus hadden we wat gebabbeld met twee vlamingen (Vie en Joerie). En we zijn hun gevolgd naar het onderkomen wat zijn bedacht hadden voor Don Det (1 van de 4000 eilanden). We hebben een erg mooie plek. En we kunnen het goed vinden met onze zuiderburen. De eigenaar van het guest house is overigens ook een vlaming. Klein probleem hier is overigens dat er alleen s'avonds stroom hebben. De nacht was dan ook erg warm (en niet van eventuele activiteiten tussen mij en mijn vrouw). Vanmorgen hebben we op het eiland een fiets gehuurd, en zijn met Vie en Joerie, wezen fietsen over het eiland. Op een gegeven moment werd het noodweer....en hebben we een complete veldrit moeten rijden om weer terug te komen. We zaten onder de modder en de zooi.
Morgen gaan we weer verder. Pakse is het volgende doel. Dat is maar 2 uur met de bus. En voor zuidoost-Azie begrippen een kleine trip. Daar gaan we een paar dagen blijven, en wat dagtrips doen. Vervolgens nemen we de nachtbus naar de hoofdstad vietienne, en van daaruit door naar Luang Prabang in het noorden van Laos. Van daaruit moeten we weer richting Bangkok, want we hebben de reis inmiddels doormidden geknipt. Met de gezondheid gaat het nog goed. Ik heb nog nergens last van gehad...Mirella is toch wel gevoelig voor het eten, en heeft daar wat problemen mee. Maar we mogen niet klagen.
Groetsels uit Laos, en tot in Pakse waarschijnlijk. Het internet is hier wel wat lastiger, dus het kan even duren voor een update.
Ik ben een paar dagen verstoken geweest van internet, en heb jullie niet kunnen bijpraten. We zijn vrijdag vertrokken uit Pnom Penh. De laatste avond daar hebben we nog een erg gezellige avond gehad met Call. We zijn naar een erg tof documentaire cafe geweest (meta house). Daar hebben we twee documentaires gezien. 1 ging over een rock band in Cambodja (thom thom) en de andere ging als contrast over een rockfestival in Duitsland (rock in walden geloof ik). S'avonds emotioneel afscheid van hem genomen. Was toch wel slikken, je weet natuurlijk niet of je hem nog eens terug ziet. Hij was erg blij met de steun die wij hem toezegden. Wat hij heeft is trouwens buiktyfus, een ziekte waar wij netjes voor geent zijn. Vrijdag zijn we met de bus naar Kratie gegaan. Kratie staat bekent om zijn Mekong dolfijnen, die wij zaterdag ook bezocht hebben. Erg bijzonder om de dolfijnen in een rivier te zien rondzwemmen. Vooral het geluid van de beesten is erg bijzonder. Voor de rest niet te veel gedaan in Kratie...er was overigens verder ook vrij weinig te doen. Nog wel een leuk Frans stel ontmoet. De man sprak amper engels, maar zijn vrouw deed ontzettend haar best om synchroon te vertalen. Zondag begon ons volgende avontuur. De grens over naar Laos. In the middle of nowwhere zijn we Laos binnen gekomen. Een slagboom, de cambodiaanse grens, wat steekpenningen afgeven, 200 meter niemandsland, de grens van Laos, weer wat steekpenningen lichter. En vervolgens zijn we naar de 4000 islands gegaan. Een eilandengebied midden in de Mekong. In de bus hadden we wat gebabbeld met twee vlamingen (Vie en Joerie). En we zijn hun gevolgd naar het onderkomen wat zijn bedacht hadden voor Don Det (1 van de 4000 eilanden). We hebben een erg mooie plek. En we kunnen het goed vinden met onze zuiderburen. De eigenaar van het guest house is overigens ook een vlaming. Klein probleem hier is overigens dat er alleen s'avonds stroom hebben. De nacht was dan ook erg warm (en niet van eventuele activiteiten tussen mij en mijn vrouw). Vanmorgen hebben we op het eiland een fiets gehuurd, en zijn met Vie en Joerie, wezen fietsen over het eiland. Op een gegeven moment werd het noodweer....en hebben we een complete veldrit moeten rijden om weer terug te komen. We zaten onder de modder en de zooi.
Morgen gaan we weer verder. Pakse is het volgende doel. Dat is maar 2 uur met de bus. En voor zuidoost-Azie begrippen een kleine trip. Daar gaan we een paar dagen blijven, en wat dagtrips doen. Vervolgens nemen we de nachtbus naar de hoofdstad vietienne, en van daaruit door naar Luang Prabang in het noorden van Laos. Van daaruit moeten we weer richting Bangkok, want we hebben de reis inmiddels doormidden geknipt. Met de gezondheid gaat het nog goed. Ik heb nog nergens last van gehad...Mirella is toch wel gevoelig voor het eten, en heeft daar wat problemen mee. Maar we mogen niet klagen.
Groetsels uit Laos, en tot in Pakse waarschijnlijk. Het internet is hier wel wat lastiger, dus het kan even duren voor een update.
woensdag 15 juli 2009
Pnom Penh 3
Goedemorgen Nederland,
We zijn nu ongeveer 5 dagen in Pnom Penh. Het is 1 grote memory lane voor Mirella. We hebben de afgelopen twee dagen weer veel beleefd. Ik begin alleen een beetje in de war te raken met de dagen. Eergisteren zijn we zonder onze vaste motorkoppel de stad in geweest. We hebben ons laten afzetten bij de silver pagoda. Een indrukwekkend tempel complex in de stad. Daar hebben we een uurtje rondgelopen. En toen waren we helemaal kapot.... wat een hitte. Vervolgens zijn we een eindje gaan lopen, en neergeploft bij FCC. Een cafe die vooral bezocht wordt door veel journalisten. We hebben daar heerlijk relaxed. 's-middags zijn we naar een film geweest over de geschiedenis van het pol pot regime. Beetje geknutselde documentaire, maar het gaf een goed beeld van wat er hier heeft plaatsgevonden. Daarna snel terug naar het guesthouse want we zouden om 5 uur opgepikt worden door een medewerker van SCADP, de organisatie waar Mirella voor gewerkt heeft. Er kwam een erg dure tuk-tuk voorreiden. Laten we het een Duitse auto noemen, van het merk Mercedes. Kan me niet herinneren dat ik eerder in een mercedes heb gezeten, dus waarom dan niet in een derde wereldland. Beetje raar gevoel. Na een uur in de auto te hebben gezeten kwamen we aan bij de headquarters, waar ook een school en een weeshuis zat. Weeshuis wilden ze het niet noemen, ze noemden het een interim-house. Het is wel de bedoeling dat de kinderen op een gegeven moment weer zelfstandig worden. Mirella werd begroet door een aantal enthousiaste oud leerlingen, die erg blij waren haar weer terug te zien naar 6 jaar. Vervolgens hebben we een rondleiding gehad, zijn in een klas geweest voor Engelse les, en een klas waar wat oudere kinderen aan het stoeien waren met excel sheets....het lijkt bijna wel werk :) Daarna een tijdje gesproken met de chauffeur, die een van de stafleden is van SCADP. We werden meteen aangesteld als vertaler voor een Engelse folder...dus werk te doen als we in Nederland zijn. Bij het afscheid werd Mirella weer ontvangen door een aantal meisjes die haar nog kenden. Ze vroegen nog naar haar tongpiercing, en naar de verandering van de kleur van haar haar. Met de mercedes weer terug...another day.
Gisteren zijn we met Call naar de Mekong island geweest. Een eilandje midden in de Mekong waar mensen vooral zijde produkten maken. We waren de enige touristen op het eiland. Dus werden zelf de touristische attractie. Mirella heeft nog serious shopping gedaan. Vervolgens lang met Call gesproken over de afgelopen jaren in zijn leven. Hij is erg ziek geworden, en heeft vier jaar niet kunnen werken. Hij heeft nog steeds veel last van zijn maag. Maar kan zijn medicijnen niet betalen. Hij is ook zijn vrouw en kinderen kwijt geraakt, omdat hij hun niet meer kon onderhouden. Wat mogen we toch blij zijn met de regelingen in Nederland. Ziektekosten zijn bij ons dan wel heel duur, maar ik zal in het vervolg mijn premie met een glimlach betalen. Het tweede bezoek op het eiland was bij een erg bijzondere pagode. Weer op tijd naar ons guesthouse terug, want Mirella had last van haar darmen. Toch iets te enthousiast van de banana/coconut lassi gedronken vermoeden we.
Ik begin onderhand wel een aversie te ontwikkelen tegenover tuk-tuk's. Om de tien meter wordt je gevraagd of je een tuk-tuk nodig hebt. En na twintig keer nee, ben ik het wel zat. En over het algemeen hebben ze geen idee waar je naar toe moet. Gisterenavond wilden we naar een film, maar hebben nooit onze bestemming bereikt. Uitgestapt, zelf gaan zoeken maar niet gevonden. Op de terugweg naar ons guest house weer verdwaalt, maar na wat aanwijzingen van Mirella hebben we uiteindelijk de tuk-tuk de goede richting uitgestuurd. Ik vermoed dat dit een lang verhaal is geworden...voor de mensen die lezen en nog puf hebben komen nu de plannen voor de komende dagen.
Vandaag gaan we naar de Russian markt. Om 1 uur hebben we Call uitgenodigd voor een afscheidsetentje. Om zes uur hebben we als het goed is ons visa voor Laos. Morgen nemen we de bus naar Kratie (waar dolfijnen in de mekong zouden zitten)...daarna gaan we door naar het zuiden van Laos....en dan wordt het wat onduidelijker. Uiteindelijk willen we in het noorden uitkomen bij Luang prabang....dan naar de hoofdstad Vientienne...en van daaruit terug naar Bangkok. Maar dit zijn uiteraard weer tijdelijk definitieve richtlijnen. We will see.
Tot zover het laatste bericht uit Pnom Penh...Voor iedereen in Nederland...heel veel plezier op het werk enzo. En neef A uit G...zou je een overzicht kunnen maken van de tour...ik ben niet meer bij :P
Groet Andre en Mirella
We zijn nu ongeveer 5 dagen in Pnom Penh. Het is 1 grote memory lane voor Mirella. We hebben de afgelopen twee dagen weer veel beleefd. Ik begin alleen een beetje in de war te raken met de dagen. Eergisteren zijn we zonder onze vaste motorkoppel de stad in geweest. We hebben ons laten afzetten bij de silver pagoda. Een indrukwekkend tempel complex in de stad. Daar hebben we een uurtje rondgelopen. En toen waren we helemaal kapot.... wat een hitte. Vervolgens zijn we een eindje gaan lopen, en neergeploft bij FCC. Een cafe die vooral bezocht wordt door veel journalisten. We hebben daar heerlijk relaxed. 's-middags zijn we naar een film geweest over de geschiedenis van het pol pot regime. Beetje geknutselde documentaire, maar het gaf een goed beeld van wat er hier heeft plaatsgevonden. Daarna snel terug naar het guesthouse want we zouden om 5 uur opgepikt worden door een medewerker van SCADP, de organisatie waar Mirella voor gewerkt heeft. Er kwam een erg dure tuk-tuk voorreiden. Laten we het een Duitse auto noemen, van het merk Mercedes. Kan me niet herinneren dat ik eerder in een mercedes heb gezeten, dus waarom dan niet in een derde wereldland. Beetje raar gevoel. Na een uur in de auto te hebben gezeten kwamen we aan bij de headquarters, waar ook een school en een weeshuis zat. Weeshuis wilden ze het niet noemen, ze noemden het een interim-house. Het is wel de bedoeling dat de kinderen op een gegeven moment weer zelfstandig worden. Mirella werd begroet door een aantal enthousiaste oud leerlingen, die erg blij waren haar weer terug te zien naar 6 jaar. Vervolgens hebben we een rondleiding gehad, zijn in een klas geweest voor Engelse les, en een klas waar wat oudere kinderen aan het stoeien waren met excel sheets....het lijkt bijna wel werk :) Daarna een tijdje gesproken met de chauffeur, die een van de stafleden is van SCADP. We werden meteen aangesteld als vertaler voor een Engelse folder...dus werk te doen als we in Nederland zijn. Bij het afscheid werd Mirella weer ontvangen door een aantal meisjes die haar nog kenden. Ze vroegen nog naar haar tongpiercing, en naar de verandering van de kleur van haar haar. Met de mercedes weer terug...another day.
Gisteren zijn we met Call naar de Mekong island geweest. Een eilandje midden in de Mekong waar mensen vooral zijde produkten maken. We waren de enige touristen op het eiland. Dus werden zelf de touristische attractie. Mirella heeft nog serious shopping gedaan. Vervolgens lang met Call gesproken over de afgelopen jaren in zijn leven. Hij is erg ziek geworden, en heeft vier jaar niet kunnen werken. Hij heeft nog steeds veel last van zijn maag. Maar kan zijn medicijnen niet betalen. Hij is ook zijn vrouw en kinderen kwijt geraakt, omdat hij hun niet meer kon onderhouden. Wat mogen we toch blij zijn met de regelingen in Nederland. Ziektekosten zijn bij ons dan wel heel duur, maar ik zal in het vervolg mijn premie met een glimlach betalen. Het tweede bezoek op het eiland was bij een erg bijzondere pagode. Weer op tijd naar ons guesthouse terug, want Mirella had last van haar darmen. Toch iets te enthousiast van de banana/coconut lassi gedronken vermoeden we.
Ik begin onderhand wel een aversie te ontwikkelen tegenover tuk-tuk's. Om de tien meter wordt je gevraagd of je een tuk-tuk nodig hebt. En na twintig keer nee, ben ik het wel zat. En over het algemeen hebben ze geen idee waar je naar toe moet. Gisterenavond wilden we naar een film, maar hebben nooit onze bestemming bereikt. Uitgestapt, zelf gaan zoeken maar niet gevonden. Op de terugweg naar ons guest house weer verdwaalt, maar na wat aanwijzingen van Mirella hebben we uiteindelijk de tuk-tuk de goede richting uitgestuurd. Ik vermoed dat dit een lang verhaal is geworden...voor de mensen die lezen en nog puf hebben komen nu de plannen voor de komende dagen.
Vandaag gaan we naar de Russian markt. Om 1 uur hebben we Call uitgenodigd voor een afscheidsetentje. Om zes uur hebben we als het goed is ons visa voor Laos. Morgen nemen we de bus naar Kratie (waar dolfijnen in de mekong zouden zitten)...daarna gaan we door naar het zuiden van Laos....en dan wordt het wat onduidelijker. Uiteindelijk willen we in het noorden uitkomen bij Luang prabang....dan naar de hoofdstad Vientienne...en van daaruit terug naar Bangkok. Maar dit zijn uiteraard weer tijdelijk definitieve richtlijnen. We will see.
Tot zover het laatste bericht uit Pnom Penh...Voor iedereen in Nederland...heel veel plezier op het werk enzo. En neef A uit G...zou je een overzicht kunnen maken van de tour...ik ben niet meer bij :P
Groet Andre en Mirella
maandag 13 juli 2009
Pnom Penh 2b
Goodmorning to you,
Vervolgens hebben we ons laten afzetten bij ons nieuwe guesthouse: Nairan. Voor we het wisten lagen we beide te slapen, en werdern 2 uur later wakker. S'avonds zijn we nog naar de riverfront geweest. De river was netjes afgezet door schuttingen, dus het bleef bij een vermoeden dat daar de rivier moest zijn.
Dag 3 in Pnom Penh zou een erg speciale dag worden. We hadden met Call en zijn vriend afgesproken dat we the killing fields zouden bezoeken. Na een tocht van ongeveer drie kwartier op de moter, door een super druk en hectisch pnom penh (verkeersregels zijn vooral om te negeren), kwamen we bij the killing fields aan. Daar zijn we rondgeleid door een gids die betrokken was bij het opgraven van de massagraven. Het was erg indrukwekkend en vooral erg bizar. Je loopt op een pad rond, maar ondertussen loop je gewoon over menselijke overblijfselen van een vreselijke oorlog. De verhalen die de gids ons vertelde waren soms te bizar. Er stond bijvoorbeeld een boom waar baby's tegen aan geslagen werden. Dit was voor het pol pot regime een handige methode om kogels uit te sparen, en toch dood en verderf te zaaien. Dit reduceert de problemen in Nederland toch wel tot iets mininiems. We hebben daar ongeveer een uur rondgelopen en natuurlijk weer een paar boeken gekocht. Ik denk dat we bijna aan een extra rugzak toe zijn. Voordat we the killing fields ingingen had Call ons al verteld dat juist op deze dag de Duch berecht zou worden door het internationale straf tribunaal. Hij had dan ook het idee om daar eens te gaan kijken. Dus hup de moter weer op, dwars door pnom penh, en een uur later stonden we bij het internationale straf tribunaal. En als je er dan toch bent, wil je eigenlijk ook wel naar binnen. Dus Call ging een beetje babbelen, ik stap stoer naar een mannetje, en vraag of we naar binnen mogen. Dat was dus niet mogelijk....reden ik had een tekorte broek aan. Hmmm dat geeft nog mogelijkheden. We springen weer op de moter en gaan op zoek naar de eerste de beste lokale markt. Voor zes dollar had ik een broek die wel lang genoeg was(laten we het een lange broek noemen). Weer terug. En voordat we het wisten waren we binnen. We stonden echt verbaasd te kijken (inclusief onze cambodjaanse vrienden). We liepen daar een beetje rond, zagen een perscentrum, liepen door nog een controle post (mijn druivesuiker werd in beslag genomen, mijn insulinepen uitgebreid geinspecteerd)...en we konden de rechtbank binnen. We zaten in een grote zaal, met een groot raam waarvoor gordijnen hingen die nog gesloten waren. Na een paar minuten gingen de gordijnen open, en we zaten oog in oog met het internationale straf tribunaal, een hele batterij advocaten, aanklagers en verdedigers. En 1 van de mannen was de Duch, de voormalige directeur van S21. Echt heel bizar, ik kreeg een beetje het gevoel dat ik in een film terecht was gekomen. Bij de ingang hadden we nog een luister setje gekregen zodat we de delen die niet in het engels waren, konden beluisteren. Er was een getuige die als nurse had gewerkt in S21, en allerlei vragen kreeg over haar eerdere getuigenis. Erg indrukwekkend om dit mee te maken. De tweede getuige was nog niet genoeg geinformeerd over de consequenties die zijn getuigenis voor hem zelf kon hebben. Hij wilde graag een advocaat hebben, maar kon die niet betalen. Na hoog beraad werd de zitting tot de volgende dag geschorst. Buiten hebben we nog een filmpje gemaakt van Call. Waarin hij verteld dat het een hele bijzondere dag voor hem was. Hij voelde geen agressie meer naar Duch, maar was vooral erg blij dat er recht werd gedaan. Hij voegde er wel aan toe dat als Duch buiten zou komen, hij niet voor zichzelf zou instaan.
Dus voor de mensen die klaagden over een tekort aan avontuur in mijn verslagen...ik noem geen namen (w.s. te B tijdelijk A)...dit lijkt me wel een redelijk goed avontuur.
ok...de vorige keer ging ik stoppen voor mijn avondeten, en is nu 7:30 in de morgen tijd voor ontbijt.
Vervolgens hebben we ons laten afzetten bij ons nieuwe guesthouse: Nairan. Voor we het wisten lagen we beide te slapen, en werdern 2 uur later wakker. S'avonds zijn we nog naar de riverfront geweest. De river was netjes afgezet door schuttingen, dus het bleef bij een vermoeden dat daar de rivier moest zijn.
Dag 3 in Pnom Penh zou een erg speciale dag worden. We hadden met Call en zijn vriend afgesproken dat we the killing fields zouden bezoeken. Na een tocht van ongeveer drie kwartier op de moter, door een super druk en hectisch pnom penh (verkeersregels zijn vooral om te negeren), kwamen we bij the killing fields aan. Daar zijn we rondgeleid door een gids die betrokken was bij het opgraven van de massagraven. Het was erg indrukwekkend en vooral erg bizar. Je loopt op een pad rond, maar ondertussen loop je gewoon over menselijke overblijfselen van een vreselijke oorlog. De verhalen die de gids ons vertelde waren soms te bizar. Er stond bijvoorbeeld een boom waar baby's tegen aan geslagen werden. Dit was voor het pol pot regime een handige methode om kogels uit te sparen, en toch dood en verderf te zaaien. Dit reduceert de problemen in Nederland toch wel tot iets mininiems. We hebben daar ongeveer een uur rondgelopen en natuurlijk weer een paar boeken gekocht. Ik denk dat we bijna aan een extra rugzak toe zijn. Voordat we the killing fields ingingen had Call ons al verteld dat juist op deze dag de Duch berecht zou worden door het internationale straf tribunaal. Hij had dan ook het idee om daar eens te gaan kijken. Dus hup de moter weer op, dwars door pnom penh, en een uur later stonden we bij het internationale straf tribunaal. En als je er dan toch bent, wil je eigenlijk ook wel naar binnen. Dus Call ging een beetje babbelen, ik stap stoer naar een mannetje, en vraag of we naar binnen mogen. Dat was dus niet mogelijk....reden ik had een tekorte broek aan. Hmmm dat geeft nog mogelijkheden. We springen weer op de moter en gaan op zoek naar de eerste de beste lokale markt. Voor zes dollar had ik een broek die wel lang genoeg was(laten we het een lange broek noemen). Weer terug. En voordat we het wisten waren we binnen. We stonden echt verbaasd te kijken (inclusief onze cambodjaanse vrienden). We liepen daar een beetje rond, zagen een perscentrum, liepen door nog een controle post (mijn druivesuiker werd in beslag genomen, mijn insulinepen uitgebreid geinspecteerd)...en we konden de rechtbank binnen. We zaten in een grote zaal, met een groot raam waarvoor gordijnen hingen die nog gesloten waren. Na een paar minuten gingen de gordijnen open, en we zaten oog in oog met het internationale straf tribunaal, een hele batterij advocaten, aanklagers en verdedigers. En 1 van de mannen was de Duch, de voormalige directeur van S21. Echt heel bizar, ik kreeg een beetje het gevoel dat ik in een film terecht was gekomen. Bij de ingang hadden we nog een luister setje gekregen zodat we de delen die niet in het engels waren, konden beluisteren. Er was een getuige die als nurse had gewerkt in S21, en allerlei vragen kreeg over haar eerdere getuigenis. Erg indrukwekkend om dit mee te maken. De tweede getuige was nog niet genoeg geinformeerd over de consequenties die zijn getuigenis voor hem zelf kon hebben. Hij wilde graag een advocaat hebben, maar kon die niet betalen. Na hoog beraad werd de zitting tot de volgende dag geschorst. Buiten hebben we nog een filmpje gemaakt van Call. Waarin hij verteld dat het een hele bijzondere dag voor hem was. Hij voelde geen agressie meer naar Duch, maar was vooral erg blij dat er recht werd gedaan. Hij voegde er wel aan toe dat als Duch buiten zou komen, hij niet voor zichzelf zou instaan.
Dus voor de mensen die klaagden over een tekort aan avontuur in mijn verslagen...ik noem geen namen (w.s. te B tijdelijk A)...dit lijkt me wel een redelijk goed avontuur.
ok...de vorige keer ging ik stoppen voor mijn avondeten, en is nu 7:30 in de morgen tijd voor ontbijt.
Pnom Penh deel 2
Zoals Geert Mak iedere keer bij in Europa zijn uitzending begint...waar waren we ook alweer gebleven.
Pnom Penh. De eerste avond. En Mirella kwam na een tijdje helemaal histerisch in de kamer terug. Ze had namelijk, bij puur toeval, de motorrijder gevonden die haar 6 jaar terug iedere keer naar haar werk brach. En waar ze ook wel dagtochtjes mee had gemaakt. Na ik van haar verhaal mag geloven, hebben ze beide gegild toen ze elkaar weer tegen kwamen. Inmiddels heb ik ook uitgebreid kennisgemaakt met Call. Erg aardige man, die honderd uit verteld, en ook vooral veel verteld over de geschiedenis van Cambodja. Hij is 38 en heeft dus redelijk bewust het Pol Pot regime meegemaakt. Op dag 1 zijn we op de motor vertrokken naar plekken die Mirella kende van haar werk eerder hier. Eerst zijn we bij een Wat geweest, waar zij Engelse les heeft gegeven. Handig om Call bij ons te hebben want hij kon meteen als talk zijn diensten aanbieden. Uiteindelijk hebben we gesproken met een student uit de tijd dat Mirella daar les gaf. Ze wisten beide niet zeker of Mirella ook aan die jongen les had gegeven. Maar de memory lane ging verder. Vervolgens zijn we naar een plek gegaan waar Mirella ook les heeft gegeven. Dit was inmiddels omgebouwd tot een woning van een, zoals Call ze standaard noemt, VIP. Call durfde niet aan te bellen, hij is nog erg angstig van belangrijke mensen, maar uiteindelijk hebben we het toch gedaan. Bleek een of andere hoge militair te wonen, met een gigantische auto op de binnenplaats. Daarna zijn we bij een lokaal tentje gaan eten. Toch een beetje scary als je buiten de geeikte plaatsen gaat eten. Maar tot nu toe is het eten goed gevallen. 's-middags heeft het motor-duo ons naar S-12 gebracht (Tuol Sleng). De martel gevangenis van het Pol-pot regime. Erg indrukwekkend om te zien wat daar allemaal gebeurt is. Maar vooral ook niet te bevatten wat voor methodes er werden gebruikt om mensen te laten praten. Mensen die al wisten dat ze waarschijnlijk niet levend uit deze gevangenis zouden komen. Opperhoofd van deze gevangenis was de man met de bijnaam Duch. Op deze meneer kom ik later terug. Het Rode Khmer bewind was echt verschrikkelijk.
Tijd om te gaan eten...ik probeer vanavond de rest van het verhaal te posten. Want we hebben vandaag nog iets heel erg bijzonders meegemaakt.
Pnom Penh. De eerste avond. En Mirella kwam na een tijdje helemaal histerisch in de kamer terug. Ze had namelijk, bij puur toeval, de motorrijder gevonden die haar 6 jaar terug iedere keer naar haar werk brach. En waar ze ook wel dagtochtjes mee had gemaakt. Na ik van haar verhaal mag geloven, hebben ze beide gegild toen ze elkaar weer tegen kwamen. Inmiddels heb ik ook uitgebreid kennisgemaakt met Call. Erg aardige man, die honderd uit verteld, en ook vooral veel verteld over de geschiedenis van Cambodja. Hij is 38 en heeft dus redelijk bewust het Pol Pot regime meegemaakt. Op dag 1 zijn we op de motor vertrokken naar plekken die Mirella kende van haar werk eerder hier. Eerst zijn we bij een Wat geweest, waar zij Engelse les heeft gegeven. Handig om Call bij ons te hebben want hij kon meteen als talk zijn diensten aanbieden. Uiteindelijk hebben we gesproken met een student uit de tijd dat Mirella daar les gaf. Ze wisten beide niet zeker of Mirella ook aan die jongen les had gegeven. Maar de memory lane ging verder. Vervolgens zijn we naar een plek gegaan waar Mirella ook les heeft gegeven. Dit was inmiddels omgebouwd tot een woning van een, zoals Call ze standaard noemt, VIP. Call durfde niet aan te bellen, hij is nog erg angstig van belangrijke mensen, maar uiteindelijk hebben we het toch gedaan. Bleek een of andere hoge militair te wonen, met een gigantische auto op de binnenplaats. Daarna zijn we bij een lokaal tentje gaan eten. Toch een beetje scary als je buiten de geeikte plaatsen gaat eten. Maar tot nu toe is het eten goed gevallen. 's-middags heeft het motor-duo ons naar S-12 gebracht (Tuol Sleng). De martel gevangenis van het Pol-pot regime. Erg indrukwekkend om te zien wat daar allemaal gebeurt is. Maar vooral ook niet te bevatten wat voor methodes er werden gebruikt om mensen te laten praten. Mensen die al wisten dat ze waarschijnlijk niet levend uit deze gevangenis zouden komen. Opperhoofd van deze gevangenis was de man met de bijnaam Duch. Op deze meneer kom ik later terug. Het Rode Khmer bewind was echt verschrikkelijk.
Tijd om te gaan eten...ik probeer vanavond de rest van het verhaal te posten. Want we hebben vandaag nog iets heel erg bijzonders meegemaakt.
zaterdag 11 juli 2009
Pnom Penh
Hallo,
Dag twee in Ankhor zijn we weer op stap geweest met dezelfde tuk-tuk bestuurder als dag 1. We zijn nu ver het "park"in geweest. We hebben weer erg interessante tempels gezien. Bij drie hebben we het maar gelaten. Op een gegeven moment is een tempel een tempel. Hoe mooi die dan ook van zich zelf is. Wat wel erg leuk was dat we voor de tweede dag het Duitse stel tegen kwamen, waarmee we ook de taxi-rit vanaf de Cambodjaanse grens hadden gedeelt. En guess what we kwamen hen s'avonds weer tegen in bar-street. En hebben gezellig met hun gegeten. Wij konden als ervaren getrouwd stel, onze kennis delen met dit Duitse stel wat pas een week getrouwd is. Het hoogtepunt was voor mij deze dag, dat ik op eurosport rechtstreeks de tour etappe naar Andorra kon volgen. Ou est L'hollandaise.
Vanmorgen hebben we afscheid genomen van Siem Riep. Leuke tijd daar gehad, veel gezien, vooral ook veel gezweet. We zijn vandaag met de bus naar Pnom Penh gegaan. De hoofstad van Cambodja (@ willem; dan hoechst ut net op te sikjen). We zijn zo'n 5 uur onderweg geweest, maar volgens Mirella was de weg tig keer beter dan zeven jaar geleden. We zijn vanmiddag eerst op guest-house jacht geweest. Het guesthouse in Siem Riep was wel erg rustig. We zitten nu in het Okay guesthouse. En daar zijn heel wat meer backpackers. Bij het binnen stappen kwamen we meteen de Sell Consultant uit Australie weer tegen. Volgens mij had hij een "dame" gescoord, hij was binnen no time weer verdwenen. We zijn van plan hier wat langer te blijven. Tot nu toe hebben we aardig wat reis-dagen gehad. En vakantie is toch ook een kwestie van relaxen.
Ok tot zover deze update....tot later. Ik begrijp trouwens dat het lastig is om via blogger.com te reageren. Daarvoor heb je zelf een account nodig. Mailen mag natuurlijk ook op het bekende bonothecat adres. Wat wordt gevolgd door het nog beter bekende hotmail.
Groet uit Pnom Penh
Dag twee in Ankhor zijn we weer op stap geweest met dezelfde tuk-tuk bestuurder als dag 1. We zijn nu ver het "park"in geweest. We hebben weer erg interessante tempels gezien. Bij drie hebben we het maar gelaten. Op een gegeven moment is een tempel een tempel. Hoe mooi die dan ook van zich zelf is. Wat wel erg leuk was dat we voor de tweede dag het Duitse stel tegen kwamen, waarmee we ook de taxi-rit vanaf de Cambodjaanse grens hadden gedeelt. En guess what we kwamen hen s'avonds weer tegen in bar-street. En hebben gezellig met hun gegeten. Wij konden als ervaren getrouwd stel, onze kennis delen met dit Duitse stel wat pas een week getrouwd is. Het hoogtepunt was voor mij deze dag, dat ik op eurosport rechtstreeks de tour etappe naar Andorra kon volgen. Ou est L'hollandaise.
Vanmorgen hebben we afscheid genomen van Siem Riep. Leuke tijd daar gehad, veel gezien, vooral ook veel gezweet. We zijn vandaag met de bus naar Pnom Penh gegaan. De hoofstad van Cambodja (@ willem; dan hoechst ut net op te sikjen). We zijn zo'n 5 uur onderweg geweest, maar volgens Mirella was de weg tig keer beter dan zeven jaar geleden. We zijn vanmiddag eerst op guest-house jacht geweest. Het guesthouse in Siem Riep was wel erg rustig. We zitten nu in het Okay guesthouse. En daar zijn heel wat meer backpackers. Bij het binnen stappen kwamen we meteen de Sell Consultant uit Australie weer tegen. Volgens mij had hij een "dame" gescoord, hij was binnen no time weer verdwenen. We zijn van plan hier wat langer te blijven. Tot nu toe hebben we aardig wat reis-dagen gehad. En vakantie is toch ook een kwestie van relaxen.
Ok tot zover deze update....tot later. Ik begrijp trouwens dat het lastig is om via blogger.com te reageren. Daarvoor heb je zelf een account nodig. Mailen mag natuurlijk ook op het bekende bonothecat adres. Wat wordt gevolgd door het nog beter bekende hotmail.
Groet uit Pnom Penh
donderdag 9 juli 2009
Siem Riep
Hello Again,
Afgelopen dinsdag zijn we uit Bangkok vertrokken. We zijn met een mini-bus naar de grens met Cambodja gegaan. Eindelijk ontmoeten we wat andere backpackers. Vooral gesproken met een australier. Die als beroep sales consultant is. Hij meldde dat hij alles wist te verkopen. De andere kant van het verhaal was dat hij ook in iedere verkooptruc trapte die de tegenpartij aanwend. In de bus wist Mirella nog een heus gerucht te verspreiden. Was de koning van Thailand overleden ? Al gauw werd dit vehaal via het engels, in het thais vertaalt. Na 5 minuten drukte in de bus, bleek het bericht tegaan over een hond die iemand had doodgebeten in Cambodja. Na een paar uur hobbelen kwamen we aan de Cambodjaanse grens. Na eerst een visum te hebben gescoord, uitgebreid afscheid te hebben genomen van Thailand (formaliteiten en bureaucratie), lopend de grens over te zijn gelopen, uitgebreid welkom comite in Cambodja (zie Thailand). Konden we onze reis vervolgen in een Taxi naar Siem Riep. Wat meteen op viel was dat er veel minder auto's waren, veel meer brommertjes en willekeurig wandelende mensen. Hoogtepunt van de taxirit was het feit dat er achter op een brommertjes twee varkens werden vervoerd, die netjes op hun rug lagen te relaxen.
Na nog eens twee uur taxi, werden we in Siem Riep gedropt. Uiteindelijk kwamen we uit bij guesthouse Smiley's, waar we zo ongeveer de enige gasten zijn. Voor het eerst werd het voor mij duidelijk dat de kredietcrisis heeft toegeslagen. Het is ontzetten rustig in Siep Riep, toch het toeristen walhalla van Cambodja. Het is namelijk de toegangspoort tot Ankhor. Wel jammer dat het zo rustig is, het is erg leuk om met mede touristen te babbelen over hun avonturen.
Vandaag zijn we naar Ankhor geweest. Voor 12 dollar een tuk tuk gehuurd voor de hele dag. Wat ik niet wist dat het een heel groot park is, waar heel veel oude tempels staan. We hebben een aantal hoogtepunten gedaan waaronder Ankhor Wat (de tempel van Ankor). Het was hier een erg warme dag, dus we hebben liters vocht na binnen gewerkt. Nu wordt het tijd voor het betere vocht...een echt Ankhor biertje :)
De plannen voor de komende dagen zijn. Nog twee nachten in Siem Riep. Morgen gaan we nog een dag naar Ankhor. En vervolgens gaan we zaterdag naar Pnom Penh. Daar moeten we ook kijken hoe we in Laos terecht kunnen komen. Het zuiden schijnt nogal lastig te zijn. Dus misschien gaan we wel vliegen. Een optie zou dan kunnen zijn dat we via Vietnam gaan. Dan nemen we in Saigon een vlucht naar Hanoi, of misschien Vietienne in Laos. Maar er staat nog veel open. En het beste is er is nog meer dan 3 weken vakantie te gaan.
Groetjes André en Mirella
Afgelopen dinsdag zijn we uit Bangkok vertrokken. We zijn met een mini-bus naar de grens met Cambodja gegaan. Eindelijk ontmoeten we wat andere backpackers. Vooral gesproken met een australier. Die als beroep sales consultant is. Hij meldde dat hij alles wist te verkopen. De andere kant van het verhaal was dat hij ook in iedere verkooptruc trapte die de tegenpartij aanwend. In de bus wist Mirella nog een heus gerucht te verspreiden. Was de koning van Thailand overleden ? Al gauw werd dit vehaal via het engels, in het thais vertaalt. Na 5 minuten drukte in de bus, bleek het bericht tegaan over een hond die iemand had doodgebeten in Cambodja. Na een paar uur hobbelen kwamen we aan de Cambodjaanse grens. Na eerst een visum te hebben gescoord, uitgebreid afscheid te hebben genomen van Thailand (formaliteiten en bureaucratie), lopend de grens over te zijn gelopen, uitgebreid welkom comite in Cambodja (zie Thailand). Konden we onze reis vervolgen in een Taxi naar Siem Riep. Wat meteen op viel was dat er veel minder auto's waren, veel meer brommertjes en willekeurig wandelende mensen. Hoogtepunt van de taxirit was het feit dat er achter op een brommertjes twee varkens werden vervoerd, die netjes op hun rug lagen te relaxen.
Na nog eens twee uur taxi, werden we in Siem Riep gedropt. Uiteindelijk kwamen we uit bij guesthouse Smiley's, waar we zo ongeveer de enige gasten zijn. Voor het eerst werd het voor mij duidelijk dat de kredietcrisis heeft toegeslagen. Het is ontzetten rustig in Siep Riep, toch het toeristen walhalla van Cambodja. Het is namelijk de toegangspoort tot Ankhor. Wel jammer dat het zo rustig is, het is erg leuk om met mede touristen te babbelen over hun avonturen.
Vandaag zijn we naar Ankhor geweest. Voor 12 dollar een tuk tuk gehuurd voor de hele dag. Wat ik niet wist dat het een heel groot park is, waar heel veel oude tempels staan. We hebben een aantal hoogtepunten gedaan waaronder Ankhor Wat (de tempel van Ankor). Het was hier een erg warme dag, dus we hebben liters vocht na binnen gewerkt. Nu wordt het tijd voor het betere vocht...een echt Ankhor biertje :)
De plannen voor de komende dagen zijn. Nog twee nachten in Siem Riep. Morgen gaan we nog een dag naar Ankhor. En vervolgens gaan we zaterdag naar Pnom Penh. Daar moeten we ook kijken hoe we in Laos terecht kunnen komen. Het zuiden schijnt nogal lastig te zijn. Dus misschien gaan we wel vliegen. Een optie zou dan kunnen zijn dat we via Vietnam gaan. Dan nemen we in Saigon een vlucht naar Hanoi, of misschien Vietienne in Laos. Maar er staat nog veel open. En het beste is er is nog meer dan 3 weken vakantie te gaan.
Groetjes André en Mirella
dinsdag 7 juli 2009
Bangkok
Hallo volgers,
Eindelijk een bericht uit Zuidoost-Azie. Het is vandaag dinsdag en we zitten nog in Bangkok. We hebben al veel gedaan hier. De eerste dag zijn we vooral aan het bijkomen geweest van de reis. Het slapen in het vliegtuig ging toch niet zo goed. Mirella heeft geen oog dicht gedaan. We werden vlot naar ons hotel gebracht. De inflatie tijdens de taxirit wat wel 200 Baht. We haddem 600 afgesproken, en tijdens de rit was het toch echt 800. But who cares. Mirella had bedacht om een hotel te boeken in een ander deel van Bangkok dan de vorige keer, blijkt dat we toch maar liefst 200 meter van het new siam guest house van vorige keer was. Maar we hebben een lekker hotel.
Op zondag zijn we naar Ko Krat geweest, een eilandje ten noorden van Bangkok waar geen auto's mogen komen, en dat is echt een luxe in Bangkok. We zijn eerst met het openbaar vervoer over de rivier in Bangkok gegaan. Vervolgens hebben we voor het laatste deel een long-tail boot gehuurd, die ons naar het eilandje bracht. Was daar erg leuk. Wij waren daar zo ongeveer de enige westerlingen, het was echt een uitje voor de Thai zelf. Twee uurtjes rondgelopen, en vervolgens stond ons mannetje keurig te wachten om ons terug te brengen. Daarna de rest van de dag boeken gelezen, en nog verder aarden in de nieuwe vochtige en warme omgeving.
Vanmorgen hebben we de trip naar Cambodja geregeld. Morgen vroeg om 7 uur gaan we met een busje naar de Cambodiaanse grens, daar wordt een visum voor ons geregeld, de grens overlopen en dan met de taxi naar Siem Riep. Daar zullen we wel een aantal dagen blijven. Siem Riep is vooral bekend van Ankhor Wat. Voor de kijkertjes thuis die daar wat meer over willen weten, de National Geographic die nu in de winkel licht, heeft een artikel over Ankhor en hoe het met de beschaving daar gelopen is. Verder hebben we vandaag in het zwembad op het dak van ons hotel gelegen, en hebben een Kamikaze actie onder nomen door in bloedhete omstandigheden opzoek te gaan naar "het" vegetarische restaurant van Bangkok. Dat moeten we dus niet te vaak doen. Het credo is hier wel ga voorzichtig met de benodigde energie om. Ok ik heb nog vijf minuten internet tijd, en moet nu heel snel gaan checken hoe het met de Tour de France gaat :)
Tot later....Andre en Mirella
Eindelijk een bericht uit Zuidoost-Azie. Het is vandaag dinsdag en we zitten nog in Bangkok. We hebben al veel gedaan hier. De eerste dag zijn we vooral aan het bijkomen geweest van de reis. Het slapen in het vliegtuig ging toch niet zo goed. Mirella heeft geen oog dicht gedaan. We werden vlot naar ons hotel gebracht. De inflatie tijdens de taxirit wat wel 200 Baht. We haddem 600 afgesproken, en tijdens de rit was het toch echt 800. But who cares. Mirella had bedacht om een hotel te boeken in een ander deel van Bangkok dan de vorige keer, blijkt dat we toch maar liefst 200 meter van het new siam guest house van vorige keer was. Maar we hebben een lekker hotel.
Op zondag zijn we naar Ko Krat geweest, een eilandje ten noorden van Bangkok waar geen auto's mogen komen, en dat is echt een luxe in Bangkok. We zijn eerst met het openbaar vervoer over de rivier in Bangkok gegaan. Vervolgens hebben we voor het laatste deel een long-tail boot gehuurd, die ons naar het eilandje bracht. Was daar erg leuk. Wij waren daar zo ongeveer de enige westerlingen, het was echt een uitje voor de Thai zelf. Twee uurtjes rondgelopen, en vervolgens stond ons mannetje keurig te wachten om ons terug te brengen. Daarna de rest van de dag boeken gelezen, en nog verder aarden in de nieuwe vochtige en warme omgeving.
Vanmorgen hebben we de trip naar Cambodja geregeld. Morgen vroeg om 7 uur gaan we met een busje naar de Cambodiaanse grens, daar wordt een visum voor ons geregeld, de grens overlopen en dan met de taxi naar Siem Riep. Daar zullen we wel een aantal dagen blijven. Siem Riep is vooral bekend van Ankhor Wat. Voor de kijkertjes thuis die daar wat meer over willen weten, de National Geographic die nu in de winkel licht, heeft een artikel over Ankhor en hoe het met de beschaving daar gelopen is. Verder hebben we vandaag in het zwembad op het dak van ons hotel gelegen, en hebben een Kamikaze actie onder nomen door in bloedhete omstandigheden opzoek te gaan naar "het" vegetarische restaurant van Bangkok. Dat moeten we dus niet te vaak doen. Het credo is hier wel ga voorzichtig met de benodigde energie om. Ok ik heb nog vijf minuten internet tijd, en moet nu heel snel gaan checken hoe het met de Tour de France gaat :)
Tot later....Andre en Mirella
Abonneren op:
Reacties (Atom)
